در دنيا يک واقعيت به اسم مرگ و يک حقيقت به اسم دوست داشتن است . پس بياييد تا نرسيدن واقعيت با حقيقت زندگي کنيم .

+ نوشته شده در  Fri 4 Jul 2008ساعت 18:33  توسط امین  | 

ای وای که یارآمد بر در زد و رفت درغیبت من به خانه ام سر زدو رفت

 در خانه ی من کبوتر بخت آمد غافل شدم وزبام من پر زد و رفت

+ نوشته شده در  Fri 20 Jul 2007ساعت 19:24  توسط امین  | 

دستم بوی گل میداد

مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند اما هیچکس فکر نکرد که  :

شاید من یک گل کاشته باشم

ارنست چگووارا

 

 

برای کسی که دوستش داری نه خورشید باش نه ستاره چرا که هردو زود گذرند

برایش آسمان باش تا همیشه بالای سرش باشی

 

در  مکتب ما رسم فراموشی نیست

                                      در مسلک ما ، عشق هم آغوشی نیست

مـــــــهر تو اگر به هستی ما افتد         

                                    هـرگز به سرش خیال خــاموشی نیست

 

                                                                                                                                               

+ نوشته شده در  Fri 8 Jun 2007ساعت 12:15  توسط امین  | 

                        رسم زمونه

  تو چشم ميذاري من قايم ميشم .....اما تو يکي ديگه رو پيدا ميکني

+ نوشته شده در  Thu 26 Apr 2007ساعت 20:31  توسط امین  | 

        

             مردن روي دو پا بهتر از زندگي روي دو زانوست

                               *******           

بهترين دوست اگه نيستي، لااقل بهترين دشمن باش، غمخوارم اگه نيستي، لااقل بزرگترين غمم باش، هرچه هستي بهترين باش، چون بهترين ها هميشه در خاطر مي مانند، پس در خاطرات بدم بهترين باش!

+ نوشته شده در  Thu 26 Apr 2007ساعت 20:28  توسط امین  | 

تنهایی

با آنكه تنها كسم در تنها ترين تنهاييم تنهاي تنهايم گذاشت به حق تنهاييت تو در تنها ترين تنهاييش تنهاي تنهايش نذار .

**************

اگر دنياي ما دنياي سنگ است بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است..... اگر دنياي ما دنياي درد است بدان عاشق شدن از بهر رنج است...... اگر عاشق شدن پس يک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است .

 

+ نوشته شده در  Thu 8 Mar 2007ساعت 20:25  توسط امین  | 

عشق

 

عشق يعني حسرت شبهاي گرم عشق يعني ياد يک روياي نرم عشق يعني يک بيابان خاطره عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره عشق يعني گفتني با گوش کر عشق يعني ديدني با چشم کور عشق يعني تا ابد بي سرنوشت عشق يعني آخر خط بهشت عشق يعني گم شدن در لحظه‌ها عشق يعني آبي بي انتها عشق يعني يک سوال بي جواب عشق يعني راه رفتن توي خواب

+ نوشته شده در  Mon 5 Mar 2007ساعت 19:54  توسط امین  | 

 

در يک روز خزان پاييزي پرستويي را در حال مهاجرت ديدم به او گفتم : چون به ديار يارم ميروي به او بگو دوستش دارم بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت :

دوستش بدار ولي منتظرش نمان .

 

+ نوشته شده در  Sat 3 Mar 2007ساعت 21:0  توسط امین  | 

نصیحت

خیلی ها با نوشتن مطالب آنچنانی توجه همه رو به وبلاگشون جلب میکنن مثل یکسری داستانهای واهی و حتی کفر آمیز مطالبی که شاید از افکار سستشون نشأت گرفته باشه ولی به عقیده من آدم باید وبلاگشو از مطلب های متنوع وجالب پر کنه تا همه بتونن از اون استفاده کنن یا حداقل به کسانی که مثل من تازه کارن کمکی کرده باشن در جهت بهبود بیشتر وبلاگ ، نه اینگه در عوض راهنمایی کردن ، طرفو چنان بپیچونن که از هر چی وبلاگ و وبلاگ نویسه متنفر بشه . من اگر اسم وبلاگمو رمز عشق گذاشتم نه به اون معنا که فقط از عشق بنویسم نه ، چرا که هرکس بلاخره یک چیزی رو دوست داره و منم خیلی دوست دارم مطالب جالب وآموزنده یاد بگیرم به هر حال این نصیحت رو از من بپذیرید و اگه حرفهامو قبول کردین نظراتتونو برام بنویسین . منتظر کلیپهای جالب و دیدنی من باشید .

+ نوشته شده در  Mon 26 Feb 2007ساعت 21:58  توسط امین  | 

شعر زير گزيده اي از سروده ي زيباي او با نام مثنوي شيعه است

ساقي امشب باده از بالا بريز         باده از خم خانه مولا بريز

باده اي بيرنگ و آتشگون بده       زآن که دوشم داده اي افزون بده

اي انيس خلوت شبهاي من       مي چکد نام تو از لب هاي من

محو کن در باده ات جام مرا          کربلايي کن سرانجام مرا

يا علي درويش و صوفي نيستم      راست مي گويم که کوفي نيستم

ليک مي دانم که جز دندان تو       هيچ دندان لب نزد بر نان جو

يا علي لعل عقيقي جز تو نيست    هيچ درويشي حکيمي جز تو نيست

لنگ لنگان طريقت را ببين          مردم دور از حقيقت را ببين

مست ميناي ولايت نيستند           سرخوش از شهد ولايت نيستند

خيل درويشان دکان آراستند          کام خود را تحت نامت خواستند

خلق را در اشتباه انداختند              يوسف ما را به چاه انداختند

کيستند اينان رفيق نيمه راه           وقت جان بازي به کنج خانقاه

فصل جنگ آمد تما شا گر شدن      صلح آمد لاله ي پرپر شدند

دل به کشکول و تبر زين بسته اند   بهر قتلت تيغ زرين بسته اند

موج ها از بس تلاطم کرده اند         راه اقيانوس را گم کرده اند

موجها را مي شناسي مو به مو        شرحي از زلف پريشانت بگو

بازکن ديباچه توحيد را                  تا بجويد ذره اي خورشيد را

يا علي بار دگر اعجاز کن               مشتهاي کوفيان را باز کن

باز کن چشمان نازآلوده را             بنگر اين چشم نياز آلوده را

باز گو شعب ابي طالب کجاست      آن بيابان عطش غالب کجاست

تا ز جور پيروان بوالحکم                 سنگ طاقت زا ببندم بر شکم

تشنگي در ساغرم لب ريز شد         زخم تنهايي فساد انگيز شد

آتشي افکند بر جان و تنم         کين چنين بر آب و آتش مي زنم

تاول ناسور را مرحم کجاست           مرحم زخم بني آدم کجاست

مرحم ما جز تولاي تو نيست          یوسفي اما زليخاي تو کيست

شاهد اقبال در آغوش کيست        کيسه نان و رطب بر دوش کيست

کيست آن کس کز علي يادي کند  بر يتيمان من امدادي کند

دست گيرد کودکان شهر را             گرم سازد خانه هاي سرد را

اي جوان مردان جوانمردي چه شد   شيوه رندي و شب گردي چه شد

شيعگي تنها نماز و روزه نيست        آب تنها در ميان کوزه نيست

کوزه را پر کن ز آب معرفت          تا در او جوشد شراب معرفت

حرف حق را ازمحقق گوش کن       وز لب قرآن ناطق گوش کن

گوش کن آواز راز شاه را             صوت اوصيکم به تقو الله را

بعد از او بشنو و از نو امرکم           تا شوي آگاه بر اسرار خم

خم تو را سر شار مستي مي کند     بي نياز از هر چه هستي مي کند

هر چه هستي جان مولا مرد باش     گر قلندر نيستي شب گرد باش

سير کن در کوچه هاي بي کسي     دور کن از بي کسان دل واپسي

اي خروس بي محل آواز کن        چشم خود بر بند و بالي باز کن

شد زمين لبريز مسکين و يتيم       ما گرفتار کدامين هيئتيم

با يتيمان چاره لا تقحر بود              پاسخ سائل و لا تنهر بود

دست بردار از تکبر و ز خطا             شيعه يعني جود و انفاق و عطا

باده ي مما رزقناهم بنوش            ينفقون بنيوش و در انفاق کوش

هم بنوش و هم بنوشان زين سبو    لم تناول بر حتا تم حقول

يا علي امروز تنها مانده ايم           در هجوم اهرمن ها مانده ايم

يا علي شام غريبان را ببين          مردم سر در گريبان را ببين

گردش گردونه را بر هم بزن           زخم هاي کهنه را مر حم بزن

مشک ها در راه سنگين مي روند    اشک ها از ديده رنگين مي روند

مشکها ي خسته را بر دوش گير      اشکها را گرم در آغوش گير

حيدرا يک جلوه محتاج توام            دار بر پا کن که حلاج توام

جلوه اي کن تا که موسايي کنم    يا به رقص آيم مسيحايي کنم

يک دوگام از خويشتن بيرون زنم     گام ديگر بر سر گردون زنم

گام بردارم ولي با ياد تو               سر نهم بر دامن اولاد تو

شيعه يعني شرح منظوم طلب        از حجاز و کوفه تا شام وطلب

شيعه يعني يک بيابان بي کسي   غربت صد ساله بي دلواپسي

شيعه يعني صد بيابان جستجو        شيعه يعني هجرت از من تا به او

شيعه يعني دست بيعت با غدير     بارش ابر کرامت بر کوير

شيعه يعني عدل و احسان و وقار     شيعه يعني انحناي ذوالفقار

از عدالت گر تو مي خواهي دليل    ياد کن از آتش و دست عقيل

جان مولا حرف حق را گوش کن     شمع بيت المال را خاموش کن

اين تجمل ها که بر خوان شماست  زنگ مرگ و قاتل جان شماست

مي سزد کز خشم حق پروا کنيم       در مسير چشم حق پروا کنيم

اين دو روز عمر مولايي شويم         مرغ اما مرغ دريايي شويم

مرغ درياي به دريا مي رود            موج بر خيزد به بالا مي رود

آسمان را نور باران مي کند          خاک را غرق بهاران مي کند

ليک مرغ خانگي در خانه است     روز و شب در بند مشتي دانه است

تا به کي در بند آب و دانه ايد       غافل از قصاب صاحب خانه ايد

شيعه يعني وعده اي با نان جو      کشت صد آيينه تا فصل درو

شيعه يعني قسمت يک کاسه شير  بين نان خشک خود با يک اسير

چيست حاصل زين همه سير و سلوک  تاب و تاول چهره و چين و چروک

سالها صورت ز صورت با ختيم        تا ز صورت ها کدورت يافتيم

يک نظر بر قامتي رعنا نبود            يک رسوخ از لفظ بر معنا نبود

گر چه قرآن را مرتب خوانده ايم      از قلم نقش مرکب خوانده ايم

سوره ها خوانديم بي وقف و سکون  کس نشد واقف به سر يسرون

سر حق مستور مانده در کتاب         عالمان علم صورت در حجاب

اي برادر عالمان بي عمل           همچو زنبورند لاکن بي عسل

علمها مصروف هيچ و پوچ شد         جان من برخيز وقت کوچ شد

از نفوذ نفس خود امداد گير            سير معنا را ز مجنون ياد گير

اي خوش آن جهلي که ليلايي شويم  هر نفس لا گوي الايي شويم

تا به کي در لفظ ماني همچو من     سير معنا کن چو هفتاد و دو تن

همچو يحيا گر نهي سر در طبس       ميشود عريان به چشمت سر حق

شيعه يعني عشق بازي با خدا        يک نيستان تک نوازي با خدا

شيعه يعني هفت خطي در جنون     شيعه طوفان مي کند در کا کنون

شيعه يعني تندر آتش فروز           شيعه يعني زاهد شب شير روز

شيعه يعني شير يعني شيرمرد        شيعه يعني تيغ عريان در نبرد

شيعه يعني تيغ تيغ مو شکاف        شيعه يعني ذوالفقار بي غلاف

شيعه يعني سابققون السابقون شيعه يعني يک تپش عصيان و خون

شيعه بايد آب ها را گل کند         خط سوم را به خون کامل کند

خط سوم خط سرخ اولياست           کربلا بارز ترين منظور ماست

شيعه يعني بازتاب آسمان          بر سر ني جلوه رنگين کمان

از لب ني بشنوم صوت تو را         صوت اني لا اري الموت تو را

يا حسين ، پرچم زلفت رها در باد شد  واز شميمش کربلا ايجاد شد

آنچه شرح حال خويشان تو بود          تاب گيسوي پريشان تو بود

مي سزد ني نکته پردازي کند          در نيستان آتش اندازي کند

صبر کن ني از نفس افتاده است      ناله بر دوش جرس افتاده است

کاروان بي مير و بي پشت و پناه      در غل و زنجير مي افتد به راه

مي رود منزل به منزل در کوير         تا بگويد سر بيعت با غدير

شيعه يعني امتزاج نار و نور             شيعه يعني رأس خونين در تنور

شيعه يعني هفت وادي اظطراب      شيعه يعني تشنگي در شط آب

شيعه يعني دعبل چشم انتظار       ميکشد بر دوش خود چهل سال دار

شيعه بايد همچو اشعار کميل            سر نهد برخاک پاي اهل بيت

يا پرستش وار در پيش هشام           ترک جان گويد به تصديق امام

مادر موسي که خود اهل ولاست       جرعه نوش از باده جام بلاست

در تب پژواک بانگ الرحيل             مي نهد فرزند بر دامان نيل

نيل هم خود شيعه ي مولاي ماست   اکبر اوييم و او ليلاي ماست

شيعه يعني تيغ بيرون از نيام           اين سخن کوتاه کردم والسلام

 

 

+ نوشته شده در  Sun 11 Feb 2007ساعت 11:19  توسط امین  |